Następstwem śmierci bliskiej osoby jest żałoba, którą przejawiamy w sposób zewnętrzny. Jak wskazują antropolodzy, ma ona wymiar fizyczny (np. złe samopoczucie, bezsenność), emocjonalny (uczucie pustki, samotności, żalu) czy duchowy (wyrażający się np. w refleksjach o przemijaniu). Ponadto w żałobie inaczej się zachowujemy, np. unikamy uczestniczenia w spotkaniach czy wydarzeniach o charakterze rozrywkowym.

Konkurs PIP rozstrzygnięty

Znajomość własnych korzeni ma duże znaczenie dla naszej tożsamości. Ich świadomość nie pozostaje bez wpływu na to, jak jesteśmy ukształtowani. Wiele osób spośród nas posiada jedynie ustnie przekazaną wiedzę na temat własnych przodków.

W polskiej kulturze panuje powszechne przekonanie, że dbanie o estetykę grobu stanowi pewną formę upamiętnienia zmarłego. O kwestię tę krewni troszczą się już po samym pogrzebie, po którym zwykle budowany jest pomnik.

Nagrobek, jego estetyka, umieszczone na nim dekoracje stałe oraz tymczasowe - wszystko to stanowi odpowiedź na pragnienie bliskich zmarłego, aby w pewien sposób wyrazić swój żal i pamięć o nim.

W Polsce większość osób po śmierci chowana jest w ziemi w trumnie bądź kremowana - urnę następnie umieszcza się w grobie lub w kolumbarium. Zgodnie z najbardziej rozpowszechnioną w naszym kraju tradycją nagrobki dekoruje się za pomocą pewnych charakterystycznych elementów.

Przeważnie pomiędzy nastąpieniem zgonu a jego pochówkiem mija kilka dni (nie licząc np. sytuacji, gdy konieczne jest przeprowadzenie sekcji).

Pochówek można określić jako pewnego rodzaju moment graniczny, ostatnie pożegnanie, które oddziela pierwsze, świeże emocje od okresu żałoby.

Odbieraj zamówienia w paczkomatach InPost

W Polsce w większości przypadków ciało zostaje po śmierci złożone w ziemi bądź też skremowane.

W historii ludzkości pochówek zawsze odgrywał dużą rolę. Poprzez organizację pogrzebu oraz zdobienie grobów uzewnętrzniany był żal za zmarłym.

Uroczystości pogrzebowe stanowią najważniejszą część upamiętnienia śmierci bliskiej osoby oraz pożegnania z nią.