Stal nierdzewna jest – obok brązu – najczęściej stosowanym materiałem do tworzenia wysokojakościowych ozdób na nagrobki. Jest to stal odporna na korozję atmosferyczną czy działanie rozcieńczonych kwasów. Wytrzymałość stali nierdzewnej jest wynikiem jej regularnej struktury krystalograficznej oraz obecności dodatków stopowych, takich jak chrom, nikiel czy molibden.

Najpopularniejszym z dodatków jest chrom. Jego obecność sprawia, że stal nierdzewna jest odporna na korozję, przy czym warto wiedzieć, że jego zawartość powinna wynosić minimum 13% wagi stopu. Chrom tworzy tzw. warstwę pasywacyjną. Jest to bardzo cienka warstewka utlenionego chromu znajdująca się na powierzchni metalu, która zapobiega jego dalszemu utlenianiu, ponieważ sama jest nieaktywna chemicznie. Przyjmuje się, że im gładsza powierzchnia przedmiotu z chromowanej stali nierdzewnej, tym bardziej odporna na korozję. Poza tym warstwa pasywacyjna posiada zdolności regeneracyjne – zarysowana bardzo szybko się odbuduje. Jeżeli rysa będzie głęboka, oczywiście pozostanie po niej fizyczny ślad na powierzchni metalowego przedmiotu, ale jakakolwiek korozja nie będzie możliwa. Stal nierdzewna zazwyczaj przyjmuje srebrną barwę, ale dzięki odpowiednim procesom chemicznym może przyjąć różne odcienie – od czerni i błękitu, aż po czerwień czy żółć. Może też być błyszcząca lub matowa. Nie jest to materiał, który potrzebuje daleko idących zabiegów pielęgnacyjnych, ale warto pamiętać o jakości śrub czy nitów. Otóż bardzo często się zdarza, że krzyż lub ozdoba zrobione są ze stali nierdzewnej, ale ich mocowania ze zwykłej.

Jest to błąd w sztuce, który stosunkowo szybko ujawni się w postaci rdzawych zacieków na samym nagrobku lub elementach ze stali nierdzewnej. Dlatego należy pamiętać, żeby zarówno ozdoby, jak i ich mocowanie, były zrobione z materiału o odpowiednio wysokiej jakości na korozję.